Verslawing

Baie mense is aan verskeie goed verslaaf. Sommiges meer skadelik en vernietigend as ander, maar tog n verslawing.

Drank, dwelms, sigarette, dobbel, oefen, ens.

Van byna elkeen het ek al kennis geneem, nie altyd my eie nie, maar mense om jou, naby jou, kennise, verlangse kenisse.

Die vraag wat by my opgekom het, en wat ek onlangs duidelik kon antwoord, is dat elke verslawing eintlik een iets in gemeen het , of stel dit liewer so: elke verslaafde se rede tot die verslawing het iets in gemeen….

Die antwoord hierop is dat mens die verslawing gebruik as n verdoofmiddel vir n innerlike, of emosionele pyn, veroorsaak deur gebeure of traumas in jou verlede.

Ek het my onlangs bevind in die bekende Edward st. in Bellville. Tuiste van baie klubs, en kuierplekke elke nag tot baie laat hier in die kaap. Een spesifieke plek is wel bekend onder veral die jong “gothic” tipe.

Soos ek die jonges daar beskou het, kom ek tot die besef dat baie van hulle so bloedjomk is, kinders vanaf seker maar 18, want dis die reels en voorbehoud om in te gaan daar. Kan mens net wonder wat dink of weet hul ouers waar hul is…die gothic tipe tiener is meestal n misverstane spesie, en hul gunsteling aanhaling is : “jy verstaan my nie”

Myns insiens is n kind soos hierdie , of n kind wat in die dwelm wereld betrokke raak, se ouers te blameer. Soos ek reeds genoem het, gaan dit nie oor die pil self nie, maar die vereffening of vergeet van eie innerlike konflik en pyn. Die ouer het hierdie kind gefaal. Die ouer het nie met die kind “connect” op n manier of vlak wat daardie kind mee wil “connect ” word nie. n tienermeisie behoort op die hande gedra te word deur n pa. Soos n prinses behandel te word.  Wanneer dit gebeur, sal jy haar nie in die onderwereld kry nie.

n pa is die “blueprint” van n jong dogter se idee van manlike liefde en dis die pa se plig om vir haar te wys wat die blueprint dan veronderstel is om na te lyk, en voel…wanneer sy blueprint nie in lyn is met wat sy verlang nie, is dit wanneer sy so maklik gaan val vir die dwelmhandelaars se uitnodigende en vriendelike manier om vir hulle n huislike atmosfeer te skep, waar hulle net kan hulself wees met ander tieners en jongmense wat met presies dieselfde probleme worstel…dan is dit 1,2,3 en jou kind is vasgevang in n web wat moeilik uit ontsnap kan word.

Nog n gemeenskaplike deler is dat hierdie goed ontvlugting bied. elkeen van die verslawings hier genoem, neem jou uiteindelik na n plek of realiteit, veel beter as die werklikheid met al sy probleme, uitdagings, en daaglikse geveg om te oorleef. Die fix is egter van korte duur, en wanneer realiteit van die werklikheid inskop, is dit tyd om weer te gryp na die drankbottel, dwelmmiddel, naaste casino, ens. So word ons vasgevang in n ewigdraaiende maalkolk.

Vandag is daar meer moderne verslawings, ook gemaak om jou uit jou eie wereld te help ontsnap, na n ander ou se wereld vol probleme wat joune beter laat lyk en voel. Sosiale netwerke soos Facebook, selfone soos Blackberry het totaal n aanvaarbare verslawing geword. Dit is nie eers meer onaanvaarbaar om met iemand te praatwat nie eers vir jou kyk nie, vir jou luister nie, of belangstel nie.

Ek het nou onlangs in n restaurant geeet waar daar 3 tiener dogters was saam so 5 volwassenes. Die 3 tienerdogters was vanaf die oomblik dat ek daar ingestap het, tot die oomblik wat ek daar uit was, slegs doenig op hul Blackberry’s. Die volwaasenes was nie eers gepla dat hul glad nie na hul kyk of luister nie…so hoe connect daardie ouers met hul tieners, en  so baie van ons ouers “for that matter”

Wat word van hul sosiale vaardighede, soos om iemand net pleinweg in die oe te kyk as jy met hom praat, as n teken van respek, om nie eers te praat van sy vermoe om n geselskap te voer van meer as se maar n 100 woorde nie.

Kyk na die tieners, die kleiner kinders wat aan Playstation verslaaf is. Hierdie goed is nie gemaak om jou kind se opasser te word en jou rol oor te neem nie, dit kan nie die werklike liefde, aanvaarding en bemoediging bied wat jou kind na smag nie.

Gee aandag aan hulle van jongs af, in elke faset, sodat jy nie moet rondloopin hole en soek waar hulle is nie.

Ek hoop jyt elkeen n wonderlike naweek….meestal koud in meeste plekke in ons land, so bly warm en gesond.

Wonder bo wonder

Jy kan se dis als per toeval, dis maar soos dit is

twee mense wat mekaar ontmoet, deur die noodlot so beslis

Ek was al vantevore hier waar ons ons bevind

waar mens ewigdurend trou beloof

maar jy weet jys later onbemind

maar jy trek my soos die maan, die gety se eb en vloed

jy laat my dalk weer glo, en jy gee my dalk weer moed

want wonder bo wonder, uiteraard onbeplan

hoe vat ons nou hierdie ding verder, en hoe keer ons dit dan.

wonder bo wonder uiteraard onbeman

as alles weer in mekaar inval, sal jy my oortuig om die stukke weer op te tel

so word n mens versigtig, so word n mens katvoet wys

as almal iewers heengaan, bly jy dikwels tuis

want jyt later te veel letsels, wat soos soewenirs die hart laat huiwer

en versigtig maak jy hou hom liefs apart……..

Lewensdruk

Wow! ekt al amper vergeet ek het n blog! dit was so lank terug.

Dinge het maar effe dol gegaan, maar ek kan rapporteer dat ons nou mooi ingeburger is in die kaap. Ons geniet die lewe hier terdee, en daar is omtrent elke naweek aksie, en iets op ons agenda.

Wel, ek wil weer iets insiggewends skryf vandag. Oor druk ( pressure )

Ons ervaar elke dag so baie druk in die lewe…werksdruk, groepsdruk, druk om betyds te wees, druk om die begroting te laat klop, druk om die beste te wees, druk om in ons werk te presteer, druk om doelwitte te behaal, druk in die verkeer, druk om betyds n werkstuk in te handig, goeie diens te lewer…ens.

Dis geen wonder dat mense leef vir naweke nie, want dan word die deksel van die pressure cooker oopgemaak en kan van die spanning en druk bietjie verlig…net om maandag weer oor te begin en weer druk op te bou.

Die feit is dat druk meeste van die tyd kom agv ons eie besluite wat ons gemaak het. Nie vroeg genoeg gery nie, nie betyds begin met die maand se begrotingsbeplanning nie, nie beplan hoe ons die opdragte gaan uitvoer betyds nie, uitstel…ens…vir als is daar ons eie besluite wat lei tot die druk.

Die probleem met hierdie druk, is ook dat om dit uit te skakel, ons soms die onnodigste dinge aanvang wat dan oms tot selfs meer negatiewe gevolge lei. Mense drink hulself half in n koma in oor naweke, baklei met die vrou, die buurman of vriend oor die rugby en die skeidsregter.

Ons doen die verkeerde dinge om die pyn en druk uit te blok. Al wat ons moet den is om meer en beter te beplan, die regte besluite te maak, nie impulsief op te tree nie, en dan sal meeste van die druk nie daar wees nie, want ons is self daarvoor verantwoordelik.

Dis wanneer ons moet vra vir wysheid, insig en krag om die regte besluite te maak.

Sterkte met die druk in jou lewe…dink voor jy doen, voor jy se..

Vriendskappe

Ek het op 2 verskillende plekke , of sal ons se, van 2 verskillende mense vandag op Facebook die vraag gesien vra : ” wat is vriende” of dan wat is vriendskap, en ek sal dit nouer trek na – Wie is vriende?

Ek het my eers nie gesteur aan die vraag nie, want ek het al ervaar daar is maar baie mense op Facebook wat n erge eensaamheid beleef en soms enige iemand gryp vir n gesels, of stellings maak wat jou moet noop om te vra: Hey, maar wat gaan aan ?, of hoekom is jy so kwaad/hartseer/ depressief.

Ek het egter toe ek dit die 2e keer sien van n verskillende mens bietjie gedink aan gebeure in my eie lewe die laaste tyd, en ook van mense na aan myse ervarings van vriendskappe. Ons almal weet tog daars baie verskillende vriendskappe. Mooiweersvriendskappe, ware vriendskappe, skoolvriende, kenisse, en selfs kwaaivriende.

Dit wat ek die laaste ruk ervaar het was van alle pole en kontraste. Ek het die lelik gesien in vriendskappe, sowel as die heel mooiste. Vriendskap kan so lelik raak as dit van iemand af kom wat net te veel druk daarop sit. Wat kwaad is as jy nou net eenvoudig nie kan gaan vir daai drankie, of gou n halfuur kan afknyp of hom/haar te sien nie, ten spyte van wat ookal familie verpligtinge jy mag he, besigheid of werksdinge wat dit net onmoontlik maak, maar dan word jy gemanipuleer en hul is kwaad vir jou want jy wil dan nou nie bietjie vriendskap samesyn he nie.

Die ander het ek ook beleef dat sou hul nie meer iets uit die vriendskap kan kry nie, en nie saamstem met jou doen en late nie, dan is jy kwansuis nie meer gebind tot die vriendskap nie en word dit summier beeindig.

Ware vriendskap het ek gesien en beleef baie onlangs…dit vra nie veel nie. Is ook nie kwaad as jy nou ongelukkig die tyd met gesin of familie heel eerste plaas nie, of verstaan daar is baie ander vriendskappe wat ook gereeld moet watertjies kry om te laat groei.

Die tipe vriendskap is daar om jou te help met besluite, maar ook daar as wanneer jy n fout begaan het, nie vir jou te se – hey, ekt jou gese nie, maar om te se , hey, dis okay, kom ek help jou om dit reg te maak. Dis mense wat sal als opoffer om jou by te staan. Dis die ou wat jy weet jy kan met vrymoedigheid bel maak nie saak watter tyd van die dag dit is nie. Dis die vriendskap wat jou bel net om te hoor hoe dit gaan, en nie om te hoor hoekom jy dan nooit bel of nooit wil kuier nie. Dis die persoon wat n oor gee, n skouer, empatie, simpatie…

Ek is opgewonde as ek kyk na al die verwelkomings wat ons reeds in die Kaap gekry het, en mense wat saam wil kuier, maar dit sal altyd met n tikkie hartseer en nostalgie wees wanneer ek dink aan n handvol ware vriende wat wel als was wat ek hierbo beskryf het. Ek het ook vele van die ander beleef, maar gelukkig is dit water onder die brug.

Dit, my vriend, is vriendskap…plaas jou eie behoeftes laaste en die van jou vriend eerste, ondersteun hom, sonder om n kruk te word.

Laat ek sommer die geleentheid gebruik om dankie te se vir al my vriende. Die eks vriendskappe, die huidige vriendskappe, en die wat nog gevorm en gegiet gaan word.

Dankie kwaggas !!

Hello Kaap !

Huidige bok en toekomstige bok

Dis my eerste blog vanuit die Kaap, en ek dog toe die beste manier om te blog is met n foto by wat als vertel.

Ons het toe laat maandagaand hier aangekom- 23:00 se kant, nadat ons maandag oggend so net voor 6am weg is uit Gauteng.

Die week was hectic, met die meubels wat die volgende oggend reeds 8am by die nuwe huis staan en wag het…ons nog half deur die blare en by my broer se huis, moes vinnig wikkel om mense te kry om te help uitpak. Ons moes die huis weer kry en ekt geen idee gehad hoe om daar te kom nie.

Dit was uitputtend, en als het darem so teen donderdag begin vorm aanneem, en kon die rekenaars en alle kantoor dinge aan die gang kom. Ons kantoor set up is nou ongelooflik lekker, met n aparte deur wat ingaan vanaf die swembad en braai area. en terselfdertyd deure wat na binne die sitkamer oopmaak.

Ons kamer is so groot dat ons maklik kan muurbal speel ! en my oudste dogter sin omtrent die selfde grootte. Elkeen van hierdie kamers maak oop op hul eie balkon met lieflike uitsigte oor Tafelberg en Bloubergstrand. Ek se dit nie om te spog nie, maar net dat jul n beskrywing kan kry van hoe n blessing hierdie trek vir ons was. Ons het reeds soveel vriende gemaak en die mense wil almal reeds weet wanneer is die house warming.

Saterdag, as ek enigsins nog twyfel gehad het oor die groot trek, is dit uit die weg geruim. Ons is na my geliefde Nuweland om die Stormers in aksie te sien…die atmosfeer was ongelooflik. Ons het in n private suite kon kuier voor en na die tyd. Nee, nie n losie nie…die suites is reg by die spoorwegpawiljoen, langs die spoorlyn…maar uniek en met n verskil. Dis treintrokke ! treintrokke wat ingerig is met n kroeg, sitplekke en n plasma tv. Ons was vrek gelukkig want in ons sin was sommer platters sushi te eet.

In hierdie suites is die WP se vodacombeker spelers en 0/20′s en o/21′s gered om jou van drankies te bedien en saam jou te kuier en gesels oor rugby sake…Awesome en ongelooflik. Iets wat ek dink die WP rugby unie presies verstaan is hoe om die “fans” gelukkig te hou. Daar is mense om die stadium wat “steel drums” speel, “fan parks” met verhoee propvol vermaak, beamptes wat help met vrae en aanwysings…als met die reuk van hops en barley komende van die lokale brouery gelee net agter die stadium.

Lank na die wedstryd stap ons na een van die vermaak verhoe, en sien toe vir Gio Aplon- een van my seuntjie se helde wat meer as gewillig was om sy handtekening op sy splinternuwe Stormers trui te maak en te poseer vir n foto. Die outjie het gedink die dag is spesiaal vir hom gemaak, maar asof dit nie genoeg was nie, sou nog n groter verassing op hom wag….

Ons stap by n eetplek/kroeg in vir nog n vinnige versnappering en verversings en kuier toe n hele tydjie daar. Ek het gou die badkamer besoek op my pad uit toe my seun my vertel n oom van WP het sy sel nommer gegee en hy gaan hom n getekende bal gee.

Ek vra toe ook om die “oom ” te ontmoet- dit is toe niemand anders as Rob Wagner- die MD van WP rugby! lees mooi, en verstaan mooi- die MD van WP rugby!! HY reken dat hy gesien het hoe ons klompie daar sit almal met Stormers truie, met die oulike laaitie met n getekende trui en vele ander merchandise, en die laaitie – klein Danie- verdien n bal geteken deur al die spelers. EK het sy selfoonnommer en moet hom net volgende week bel en hy reel dit !

Kyk, as ek nou al ooit getwyfel het oor die laaste paar maer jare of ek lojaal aan die WP en Stormers moet bly, dan is al my jare van lojaliteit aan hierdie unie, eensklaps beloon en beantwoord !! Wat n great Rugby unie, span, spelers, bestuur, ondersteuners, stadium, en alles wat daarmee gepaard gaan. Ek kan voorwaar niks negatiefs daaroor vind nie, behalwe natuurlik dat ons span die eerste keer die jaar verloor het.

Dit was n fantastiese eerste week in die Kaap, en ons was reeds 3 keer op die strand, 1 keer by die Blue Peter, en selfs by Nuweland.

Hierdie gaan n reis van ontdekking en baie plesier wees soos nog nooit tevore. My sitplekgordels is aan en eks reg vir die reis !

Volgende blog:Kaap

Yoh! Tyd het nou ongelooflik vinnig gevlieg.

Ons is op die vooraand van die groot trek, en baie is al gedoen, maar baie moet nog gedoen word.

Ek het iewers gelees dat om te verhuis n kort koppie agter egskeiding, dood, werk verloor ens. op die trauma skaal is. Ek dink egter hulle het gepraat van trek in dieselfde dorp, want trek na n hele ander provinsie dink ek is net so traumaties.

Dinge het net als so op een slag gebeur, en ek het dalk my beplanning effe verkeerd gehad. Ons het 3 weke terug n nuwe sisteem vir ons besigheid begin gebruik en al ons kliente moes hierop gelaai word in tyd vir maand einde, die trek was vir hierdie maand einde, karre se dienste ook, nuwe besigheid tussenin…en dit gaan net rof.

Ek was dalk baie opvlieend en liggeraak die laaste tydjie, maar ek wil net als agter my sit en in die nuwe huis en gesettle.

Die afgelope naweek was die hartseerste en nostalgieste naweek nog in Pretoria. Ek het besef dis eindelik die laaste een, en vriende het vir ons n laaste braai aangebied. Dit was besonders en ek het opnuut besef dat ons eintlik baie lekker gewoon het hier. Die kinders het ook reeds al hul afskeids dinge met hul maats gehad,ons sondag met al die kerksmense, dis nou nog net n paar honde wat ook van moet afskeid geneem word…en dan my ouers en familie.

Dis sekerlik nie sonder n traan wat al die dinge plaasvind nie, maar as dit te veel raak herinner ek myself net weer wat die plan is , en die pad wat uiteengesit is….nie my planne nie, maar die Vader sin.

Ons trek word more gepak, en verlaat Gauteng, so hierdie is my laaste blog tot ek daar aankom. Ons slaap more aand nog by vriende hier in Centurion, dan vrydag en saterdag by my ma hulle…en sondag is die lang pad aandurf met die karre, voel, hondjie kinders en klere.

Dies wie ek nie gegroet het hier in Gauteng…daar was net eenvoudig nie genoeg tyd, maar dis nie vaarwel. Ek is n e-pos, oproep, of Facebook ver. Onthou ook dat ons huis oop staan in die kaap vir kuiers en verblyf.

Die naweek was nog erger hartseer agv die Proteas se krieket skande, en ek wil nie eers meer krieket kyk nie…gelukkig is dit daar ook tyd vir n nuwe blaadje omslaan, en ek glo n paar nuwe gesigte gan in die leiersposisies gesien word, beginne met die kaptein en afrigter. Ek dink egter die keurders moet ook gepos word.

Spelers soos David Miller, Albie Morkel en selfs Mark Boucher, moes nooit by die huis gebly het nie.

Nou ja….dis my blogbeurt in Gauteng op n einde. Ek skryf gou weer vir julle uit die mooie kaap en hou jul op hoogte van hoe als afgeloop het en die nuwe ervaringe en wedervaringe.

Geseend is julle in die stad, die veld, en waar ookal jy jou bevind.

Loftus vloek verbreek

Dit sal net heeltemal verkeerd wees om nie na n naweek soos hierdie darem te blog nie.

Kyk, ons sukkel al n paar jaar om in die super rugby reeks n wedstryd op Loftus te wen. Ons wen darem as hul by ons speel en in die curriebeker reeks, maar dit was asof Loftus n vloek begin dra het wat ons net nie van ontslae kon raak nie.

Dis toe met nie veel entoesiasme wat ek en n paar mense wat saak maak saterdag opruk Loftus toe. Ek dog toe maar , wel, solank ons goeie rugby sien en die Stormers darem n goeie geveg opsit dan is dit lekker om n laaste keer as Pretorianer op Loftus te wees en ons maak maar n volle dag daarvan.

Die irriterende bloubul lied van Steve het oudergewoonte weer gedawer oor die luidsprekers, en die ondersteuners was al vlae wapperend en dansend rasend voor mens en vol antisipasie en perspirasie, horings op die hoede wat punt regop staan en neusringe wat glinster in die vloedligte.

Soos die spel aangegaan het en die Stormers hierdie keer gelyk het na n span wat glo hulle kan hierdie vloek verbreek, en met elke duikslag wat hulle n bul tree terug geduik het dat ek kon sweer ek die hikke op die pawiljoen kon hoor, het die horings begin slapper en kleiner vertoon. Die danse en uittartende kyke het al minder geword, en n dawerende ” STORMERS JOU LEKKA DING”  het begin opklink. n opwindende kreet van Stormers, stormers, stormers het begin klink asof ons op Nuweland was, en die weer het so wrintie ook saamgespeel dat sou jy vir n minuut regtig jou verbeel sou jy glo jy sit op Nuweland.

Dit was die perfekte afskeidsgeskenk vir my. Nie net was hierdie n wen vir die stormers nie, maar die wiel, soos ek altyd se …het nou finaal dalk net 360 grade gedraai. Die bulle se vodacom beker span wat die voorwedstryd teen die WP gespeel het , het ook verloor, en dit is hul 4e agtereenvolgende nederlaag van die jaar. Die WP se o/19s en o/21 ‘s is kookwater en die huidige kampioene. Die Maties en die Ikeys is die varsitybeker se voorlopers en dit gaan voor die wind in die Kaap.

Die feit dat die bulle aan die verloor kant was, kon nie langer betwyfel word toe ou Bakkies uit frustrasie alweer een van die klein outjies begin boelie het nie. Die arme 78 kg en 1.75 meter Dewald Duvenage was die keer weer aan die ontvangkant…soos die Beeld vandag berig het is dit snaaks dat al drie kere wat hy uitgewys is vir vuilspel dit teen die kleinste outjies op die veld was. Die eerste keer was teen arme Gio Aplon ( 76 kg), Jimmy Cowan van die All blacks- 94 kg, en die keer Dewald wat 78 kg weeg. Bakkies homself is oor die 2 meter lank en weeg 120 kg.

Dalk tipifiseer dit juis waar die fout le met die bulle. Hulle het arrogant geraak en dink hulle is verhewe en sterker en groter as almal en hoef slegs op te daag en die ander ouens gaan omval en die punch vat.Hulle is so arrogant dat hul selfs vir die skeidsregter die hele tyd wil vertel wat om te doen en hoe om te blaas, ipv om die wedstryd te speel.

We….selfs al wen die stormers niks verder hierdie jaar nie…die een sal ek onthou en altyd met groot genotdoening aan dink. Dankie Stormers dat jul my die beste afskeidsgeskenk kon gee wat mens kan aan dink. Julle het hulle simpel geduik en elke faset van die spel oorheers.

Dit gaan n lekker week wees!

Te veel dinge te min tyd

Mense hoor jy gaan kaap toe, en vra belangstellend uit, en soms hoor jy die bietjie skeptici in hul stemtoon, asof jy dan nou skoon die kluts kwyt geraak het. Hier en daar kry jy die werklik eerlikes wat sommer net se- hel man, ek wens ons kon dit doen, of ek sal wat wou gee om my kinders elke naweek op die strand te he.

Ongelukkig is daar die ander koor wat maarnet nie kan verstaan wat in jou gevaar het nie. Vir hulle kan ek maar net se dat hulle nie die werklike en volle feite ken nie. Al die tekens en woord wat mens kry, deure wat oopmaak. Die statistieke van die debiteure boek per provinsie, persentasie groei, markaandeel, potensiele groei, en groeikoers, om maar net die besigheid alleen as uitgangpunt te gebruik.

Kom ons kyk dan nog na lewenskwaliteit. Ons lewe is tans so gejaag hier dat mens verby mekaar leef , en almal se idee van n great naweekis om hul des moers te ry na die naaste vakansie oord of wild reservaat. Almal is nie daai luxury beskore nie, en die naweek wegbreke is maar min. Dan is jou voorland fliek, rugby kyk, en braai.

Die vooruitsig vir ons nuwe tuiste is om elke dag teen sowat 4:30 op te hou werk, ons Golden retriever wat ons gaan aanskaf te vat, en elkeen op n fiets te klim en af te ry strand toe, as ons nie lus is vir die fietse nie, dan ry ons sommer maar met die kar af. Vrydae gaan n instelling wees om bietjie vroeer te gaan, te speel op die strand en dan op die Blue Peter se grasperk n pizza en sundownertjie te nuttig. Saterdae is dit of Nuweland toe, weskus toe, Hermanus, Simonstad, ens …Sondae is dit kerk en dalk die middag bietjie wynplase toe of n interessante plek of bestemming soos Franschoek te bestem…of natuurlik alternatiewelik sommer weer die strand.

Ons het n huis gekry. n Pragtige huis, en dinge gaan wild by ons met pakkery, werk tot laat aan besigheid, kuier en beplan om almal te groet. Als uitvind oor n skool vir die kinders, klere, water en ligte .Kwotasies vir trekke, onderhandelings met die en daai en sommer net stres oor of als betyds gedoen gaan word, en of ons als gaan onthou. Ek dink jy kan verstaan dat dit nie sommer net woorde is as ek se…ons trek einde van die maand Kaap toe nie. Daars geweldig baie wat daarmee gepaard gaan en verskoon my en ek dink jy sal dan verstaan dat ek maar min blog, en dat ek soms my humeur verloor vir die kleinste dingetjie. Ek erken ek is tans liggeraak, maar verdra my net tot ten minste einde pril wanneer ek weet als is gedoen en ons is gevestig.

Dis vanaand die derde aand die week wat ek dit maak na 1 uur die oggend, aangesien ek 20 minute terug opgehou het met werk en besigheids dinge. So …my punt is, as jy my nog ken hier in Gauteng…dink 2 keer voor jy vir my se: ” ja, maar almal is besig.” want jyt geen idee wat besig is nie.

Mense is maar snaaks, soms gun niemand jou om n droom te he en om dit te bereik nie. Sodra jy dit bereik is mense ongelukkig anders teenoor jou. Ek wonder hoeveel van Anton Rupert se vriende het hul rug op hom gekeer toe hy besigheidsgeluk tref en harde werk uiteindelik beloon word. Wel, hyt sekerlik nuwe vriende gekry wat hom ondersteun het. Nie omdat hul iets van hom wou he nie, maar omdat hul hom respekteer het gegun het om die hoogste sport te bereik.

Ek sal dalk nog eenkeer hier in Gauteng blog want die dae raak min. Ek hoop julle hier kan my onthou vir die beste van dade wat ek gedoen het, maar ag…ek hoop jul onthou ook die nonsens wat ek soms aangejaag het. Veral vroeer jare. Ek sal dit nooit vergeet nie, ek sal almal onthou en probeer kontak hou wat wil. Ek kan nie wag om n nuwe avontuur te begin nie.

Saterdag is dan ook my laaste dag op Loftus. Meer gepas kan dit nie wees nie aangesien die stormers daar die bulle gaan pak. Ek is nie vreeslik oortuig dat die stormers die bulls op Loftus kan pakgee nie, al het hulle hul laaste wedstryd uiteindelik op hul tuisveld verloor, want dit gaan hul net meer gedetermineerd maak om weer sukses op tuisbodem te smaak, en ek is bevrees die stormers gaan dit dalk ontgeld.

Ek gaan darem nie my kop breek daaroor nie, en sien meer uit na die stryd tussen die 2 spanne op Nuwelan- Stormer tuisvelvoordeel, my nuwe tuisveld, en jy kan maar verseker wees dat ek baie saterdae daar te kry sal wees.

Lekker lang naweek vir jul elkeen.

Van Struikelblokke na geleenthede

Dis amper maart maand, maar soos die opskrif aandui het ons basies begin met die laaste aftelling. Die laaste aftelling van ons tydjie in Gauteng, en die einde van nog n seisoen in ons lewens. n Heel lekker seisoen propvol lewenslustige avonture, baie groei vir beide die kinders sowel as onsself geestelik, en emosioneel. Dis asof ek die laaste 2 jaar n groot volwassenheid bereik het ten opsigte van heelwat aspekte in my lewe. Dinge waarmee ek vrede gemaak het, met myself, sowel as met ander.

Ek het ook besef dat n mens nie die hele wereld kan red, of regmaak nie, en jy kan ook nie altyd mense in of uit n ding uit praat nie, of almal waarsku dat hulle besig is met totaal die verkeerde dinge of op die verkeerde pad is of verkeerde besluite maak nie. Partykeer moet jy mense maar los om self hul kop te stamp, want die lewe werk so…maar die mens wat sy kop stamp, moet groot genoeg wees om daarna te kan selfondersoek instel, en te leer uit die foute.

Die finale aftelling vir ons is aan die een kant baie opwindend, want dis nog net 4 naweke hier van niks doen verveeldheid, behalwe vir die af en toe lekker braai-kuier, of die dan en wan fliek en uiteet….dan is ons in die mooie kaap.

Aaan die ander kant kan mens nie help om te stres oor of als gaan in plek val nie, gaan daar genoeg fondse wees vir als wat gedek moet word en gepaardgaan met n getrekkery, gaan ons die regte skool kies vir die kinders, die regte plek in terme van verkeer soggens en smiddags, gaan als uitwerk? dis die onsekere…ek troos myself egter altyd daaraan dat niks in die lewe reggekry word sonder n skeut of 2 waagmoed en kanse nie. Sou Anton Rupert nie n bankrot tabakfabriek gekoop het vir 10 pond nie, het die magtige Rembandt maatskappy nie tot stand gekom nie. Praat van kanse vat!! Hulle het nie eers enige ervaring gehad van hul bedryf nie, geen masjinirie, n bitter klein kantoortjie, niemand om hul verpakking vir hul te doen nie …hy het egter gereeld in sy lewe gese dat mens soms dankbaar moet wees vir dit wat jy nie kry nie. Daarmee het hy bedoel dat elke liewe struikelblok wat op hul pad gekom het, hul verander het in n nuwe geleentheid. bv die feit dat geen gelisensieerde verpakker hul kon help nie het hom nie van stryk gebring nie…hulle het hul eie verpakking m,et die hand gemaak en verpak…so goed dat hul later die helfte van die verpakker besit het wat hulle nie eers wou help nie.

Hy wou op n 18 jaar gaan studeer vir n dokter, maar weens die ekonomiese depressie was daar nie geld vir mediese studie nie. Hy het n ander rigting gaan studeer- Bsc. Hierdie aanvanklike struikelblok om nie n dokter te kan word nie, was vir die hele familie n reuse teleurstelling, maar die rigting verandering wat dit teweeggebring het, het hom op die pad gestel om die multi biljoen korporasie te begin wat dit vandag is, met aandele in Absa, Firstrand, Rainbow chickens, Remgro….om net n paar te noem.

So as jy vandag n paar struikelblokke teekom- kyk watter geleentheid skuil daarin en verander dit in jou eie magtige oorwinning.

Cheers vir eers

begrafnisse en trekke

Begrafnisse is vanselfsprekend nie n lekker ding nie, en vandag was my onaangename …nie voorreg nie, maar…se maar plig om weer een by te woon. Dit was vir my erg hartseer om te dink al die ooms en tannies is so vinnig besig om heen te gaan na mekaar. Dit het begin in 2007 met my een oom. Kort na hom in 2000 is my ander oom heen, en laasweek sy vrou- my tannie. Ek was so gewoond om hierdie selfde tannie altyd te sien as die hele familie bymekaar is by goed soos troues en begrafnisse dat ek byna myself hoor vra het op n kol- ” maar waars tannie Pen?” net om agterna vir myself kwaad te wees vir die dom vraag, want dis dan haar begrafnis wat ons by is.

Die hele affere het my so bietjie leeg gelaat vandag en ek het mense begin mis van oral oor, en selfs mense wat ek nie ken nie. Ek is dus bly die dag is or en verby en die begrafnis en alles wat daarmee gepaard gaan.

Genoeg van die sombere dinge…dit was vir ons darem n week van kontraste want saam met die leed en hartseer het my oudste dogter wat laas jaar matriek klaar gemaak het, n werk losgeslaan in die kaap. Nie enige werk nie…nie n kelnerin of hare veeer by n haarkapper nie, maar by American Express foreign exchange! jip. Sy volg dalk in haar pa se finansiele voetspore! Ook nie waar nie???…in die kaap !

Dit lyk dus nie of sy eers tyd gaan he om eers terug te kom van daar af, wat eers net n desember matriekvakansie sou wees nie, en nou sommer n permanente verblyf daar word. Dit is vir ons meer bevestiging van ons planne om soontoe te skuif, en die deure bly net oopgaan daarvoor.

Aan die een kant hartseer, want hier is tog dierbare geliefdes wat ons sal mis, die vriende wat ons hier gemaak het moet ek se gaan moeilik vervang word, maar ek hoop om hulle darem nog te sien en kontak te he.

Die besluit is gemaak, en ons wil as die Here dit toelaat- 1 april reeds geskuif he en in die kaap wees om n nuwe seisoen en avontuur af te skop. Die wat my persoonlik ken daarbuite vra ek net jul gebede vir leiding en deure om nog meer oop te maak itv skole en blyplek daar anderkant, meubelvervoer, kostes voorsiening vir trek, en als wat daarme gepaard gaan.

NOu ja…saterdae is maar vrek vervelig die laaste ruk met geen rugby, of krieket noemenswaardig om oor te praat nie. Ek sien dus uit na volgende week wat die begin van die krieket wereldbeker, sowel as die super rugbyreeks sal inwy. Whooohoo!

Ek hoop om so bietjie meer te kan blog binnekort weer, so byt vas, ek kom met meer dinge en nuus sodra die tyd beter raak.

Adios amigos.